در دوران باستان، نقره استرلینگ در مقایسه با فلزات معدودی که در آن زمان کشف و مورد استفاده قرار می گرفت، فلزی نسبتاً پایدار و کمیاب بود. در برابر اکسیداسیون از آهن، مس، قلع و سرب مقاومت بیشتری داشت.
امروزه محصولات آلیاژی پایدارتری وجود دارد. به عنوان یک ظرف غذاخوری، سطح نقره استرلینگ به راحتی اکسید می شود، بنابراین از بین می رود.
هنگام نوشیدن آب از فنجان نقره خالص، لایه اکسید آن جذب می شود و در نتیجه فلزات سنگین در بدن رسوب می کند و یون های نقره باعث آسیب مزمن به کبد می شود.
لیوانهای شیشهای، لیوانهای گلی، لیوانهای سرامیکی، فنجانهای سفالی، فنجانهای چوبی و بامبو، فنجانهای فولادی ضد زنگ، و لیوانهای تیتانیومی همگی امنتر از فنجانهای نقرهای هستند!
